Vandaag had ik een super dag bij mama, die de moeite is om hier te vermelden! Gisteren zag het er niet veelbelovend uit. Ik had een hele dag niets geslapen bij  Witje Wiebel en werd terug geplaagd door het grote bruine monster. Dan na zo’n vermoeiende dag nog op bezoek naar mijn school. Gelukkig was het een lieve directrice die ons veel toonde: de kabouterklas, de turnzaal, de kleuterklasjes, de speelplaats, … Na de inschrijving kreeg ik nog een mooi kabouterpotlood en mijn eerste Dopido tijdschriftje. Thuis vreesden mama en papa dat het terug moeilijke dagen zouden worden door de buikproblemen. Met een bang hartje ging iedereen slapen. Vandaag begon ik vrolijk zonder zorgen. Al snel moest ik plassen en ging ik op het potje zitten voor een flinke plas. Mama had een nieuw beloningssysteem gemaakt. Een mooi blad waar ik bij elk gevuld potje een stickertje mag opkleven. Ik vond het super. Ik deed mijn uiterste best en al snel hingen er vele stickertjes op het blad. Dan was het grote bruine monster daar. Eerst probeerden we met een pampertje maar dat hielp niet echt. Tweede optie: kaka doen op het potje. Met een beetje druk van mama probeerde ik het en… ja hoor het monstertje kwam   Toen papa thuiskwam had ik al 10 stickertjes en geen enkel ongelukje! ’s Avonds toonde ik aan papa mijn kunsten nog eens en heb ik gevecht met het grote bruine monster gewonnen. De eindscore van mijn wedstrijd met het potje: vier maal gewonnen van het bruine monster, 12 stickertjes en slechts één ongelukje. Als dat geen dubbele dikke duim verdiend na zeven dagen oefenen. Mijn ouders zijn super trots op hun flink meid.

Deze week startten ik en mijn oudjes vol goede moed met mijn potjestraining. Na mijn nachtrust wordt de pamper weggegooid en mag ik een slipje kiezen. Ik heb er een hele collectie in alle kleuren, motieven, met figuurtjes enzo. In de zetels worden grote handdoeken gelegd ter bescherming van ongelukjes. Al vrij snel zeg ik: “ik moet plassen”. Onmiddellijk gaan we naar het potje. Soms doe ik zelf mijn slipje uit, soms heb ik wat hulp nodig. Dan is het wachten… komt er iets? Vaak is het vals alarm. Soms zijn er enkele druppeltjes in mijn slipjes, soms een hele rivier.  Maar de laatste dagen lukt het steeds meer en meer om een behoorlijk plasje te doen in het potje. Tot grote vreugde van iedereen. Als beloning krijg ik dan een mooi zonnetje of bloemetje op mijn handjes. Dus als jullie me binnenkort tegen komen met een figuurtje op mijn handje, geef me dan maar een mooi complimentje hé

Het einde van 2009 is in zicht. Dus tijd om even na te denken over het voorbije jaar en het nieuwe jaar dat voor de deur staat. Wij wonen ondertussen al bijna één jaartje in ons huisje. Amaai, dat gaat snel. Ik heb hier al veel plezier beleefd, vooral met het vele rondlopen en spelen in de tuin, plonsen in mijn zwembadje in de zomer, sneeuwman maken, verjaardagsfeestje, fietsen, boeken lezen, dansen en zingen met studio 100, bezoek van de Sint, … Ook gebeurden er minder fijne dingen: mijn val tegen de deur, wonde op mijn hoofdje, ziek zijn, mama’s auto stuk, poep trauma, … Ik wens mezelf dan ook vele gezonde, blije en leuke dagen in 2010 en aan mijn oudjes vooral rustige zorgeloze dagen met veel liefde, plezier en geluk in ons gezinnetje.

Jullie weten het waarschijnlijk wel, het heeft de laatste dagen véél gesneeuwd. Mama en papa vinden het niet zo fijn als ze de baan op moeten. Maar samen met mij in de tuin spelen vinden ze wel leuk. Papa toonde mij hoe ik een mooie grote sneeuwman en sneeuwballen kon maken, terwijl mama ondertussen haar best deed om de oprit en het voetpad te ontruimen. Dit jaar hoef ik nog maar één keer naar Witje Wiebel. Zo kan ik de andere dagen fijn spelen in de sneeuw of in mijn nieuwe kamer. Mama heeft vorige week hard gewerkt om mijn kamer een nieuw kleurtje te geven. Na héél veel verven zijn nu twee muren mooi wit en de twee andere oranje. Soms ben ik nog een beetje bang van dat oranje. Want toen de verf nog nat was, botste ik en werd IK oranje. Ik voel nu elke keer voorzichtig aan de muur of het wel veilig is.

Vandaag was het eindelijk zover, de Sint kwam thuis op bezoek. Ik zat samen met papa in de zetel en plots zagen we hem aan de overkant van de  straat. En ja hoor… hij kwam samen met twee zwarte Pieten naar ons huisje. De Pieten klopten aan het raam. Met een héél bang hartje kwam ik aan de deur kijken. Snel kroop ik vlug bij papa en bleef de hele tijd dicht bij hem. De Sint vroeg mij waar mijn Paco was en of hij hem even mocht zien. Samen gingen we naar binnen en namen we elk plaats in een andere zetel. De Sint nam zijn grote boek ter hand en keek even of ik wel braaf was geweest. Toen kreeg ik lekker snoepgoed en enkele mooie kadootjes. De Sint hielp mij met uitpakken en onmiddellijk deelde ik mijn blokjes met hem. Maar jammer genoeg kon hij niet blijven verder spelen. Nog snel zong ik een liedje en toen vertrokken de Sint met zijn Pieten terug naar Spanje… Tot volgende jaar Sint en zwarte Piet.

Dit weekend ben ik voor het eerst bij onze oosterburen op bezoek geweest, meer bepaald naar Keulen om daar de kerstmarkt te gaan bezoeken met papa en mama. Het lang in de auto zitten was niet echt aan mij besteedt, maar eens we er waren keek ik mijn oogjes uit mijn kop. Zo bezochten we de Dom, waar ik me goed amuseerde met wat over kerkstoelen klauteren. Daarna aten we veel lekkers op de eerste kerstmarkt naast de Dom. Dan was het tijd voor een wandeling door de grote winkelstraat waar een heuse Lego winkel was, compleet met speelhoek voor speelvogels als ik! We namen ook een kijkje in het grote Kaufhof naar al de prachtige kerstdecoraties en de sprookjesachtige etalages vol lichtjes, kerstballen en bewegende poppen. Dan was het tijd voor de volgende kerstmarkt waar ik samen met papa op de paardenmolen mocht zitten. Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat ik in mijn nopjes was! Tegen die tijd begon het al stilletjes donker te worden, dat was erg sfeervol. Maar het was ook het moment dat ik lucifers kon gebruiken om mijn oogleden te ondersteunen. Met de U-bahn reden we dan maar terug naar de auto, en na af en toe een dutje kwamen we terug in ons eigenste huisje aan. Oost west, thuis best!

Ikke, Nona en mama voor de Domkathedraal

 

 

 

Woensdag gingen we met z’n allen op bezoek bij Nona. Voor mij was het geen speciale dag, maar mama en papa wisten wel beter. Toen ik in de living kwam, zag ik onmiddellijk iets groots en mooi staan… Het was een rood keukentje met een oven, frigo, bruudruuster, waterkoker, en nog veel meer. Onmiddellijk ging ik op verkenning en probeerde enkele gerechtjes uit. Na mijn kookkunst zag ik nog andere spulletjes: een poppenbuggy en een mooi boekje. Het boekje ging over een konijntje dat naar het potje leert gaan, een thema dat steeds meer terug komt. Maar van echte potjestraining is nog geen sprake, voorlopig is het vooral lezen en spelen met het potje en mijn poppen.

Ook gingen we  naar de winkel op bezoek bij de Sint. Ik vond het best leuk tot ik plots tussen de speelgoedrekken Zwarte Piet zag. Ik schrok enorm en kroop vlug bij mama. Die gaf eerst een handje aan Piet, en dapper maar met een héél klein hartje, volgde ik haar voorbeeld. Al snel begreep ik dat Zwarte Piet best wel lief is. We gingen verder op zoek naar de man met die lange baard. Dan was het grote moment daar, ik mocht samen met de Sint op de foto. Maar dat vertrouwde ik niet hoor. Met héél véél tranen en dicht bij papa ging ik op de foto. Gelukkig was mijn vriend Zwarte Piet daar snel om mij te troosten met een zakje vol lekkers. Wat een avontuur!

Deze avond vonden mijn oudjes eindelijk nog eens de tijd om een berichtje te schrijven over het “grote feest” van vorige week. Zondag wachtte mij een grote verrassing toen ik thuis kwam. Ik was zaterdag bij Nona gaan slapen zodat mama en papa rustig naar Facts convention konden en eens gezellig aten bij de Indiër. Toen ik uit de auto stapte zag ik op de ramen van de living en voordeur: Nanadu, Pantuf, Bumba en Bumbalu. Ze verwelkomden ons voor mijn feestje. Maar dit was niet de enige verrassing, in de living stond een grote tafel met een Bumbatafellaken, Bumbabordjes en bijhorende servieten. Natuurlijk waren er ook slingers en vele ballonnen, waar ik nu nog leuk kan mee spelen. Een beetje later kwamen ook Oma, Opa, Marieke, Pieter, Anna en Josephine. We aten allemaal van mijn lekkere Bumbataart. Ik kreeg héél veel leuke kadootjes: vele blokken en een poppenhuis van Duplo, een leuke pop, boetseerklei, kaartspel van Bumba. Zo kan ik me goed amuseren tijdens de herfstavonden.

Dank je wel iedereen voor de leuke spulletjes en de vele mooie kaartjes! Dikke kus, Cleo

Het lijkt wel of de herfst nu definitief in het land is. Het duurt dan ook niet lang of de microbes zijn er. Eerst werd mama even ziek, maar na één dagje in bed liggen met koorts, was zij terug hersteld. Een paar dagen later was het de beurt aan papa. Ook hij moest rusten in bed met hoofdpijn, maag- en darmklachten. En jullie raden het al… deze nacht was ik het volgende slachtoffer. Een korte maar hevige maag-tsunami zorgde voor wat nachtwerk voor mijn oudjes: bed afwassen, ik in bad, haartjes wassen, nieuwe pyjama en slaapzak aan en dan maar duimen dat ik snel terug kon slapen. Na een paar minuutjes spurtten mama en papa terug naar de kamer, net op tijd om de schade te beperken. Gelukkig verliep de rest van nacht wel rustig.

Niet alleen zijn wij ziek geworden maar ook onze oude auto heeft de start van de herfst niet overleefd Op een ochtend vertrok mama naar het werk en na enkele minuten stopte de auto in het midden van de baan. Na drie dagen zoeken, was het probleem nog steeds niet gevonden. Dus werd het even puzzelen en zoeken hoe we met zijn drietjes naar ons werk geraken. Nu ga ik samen met mama naar Witje Wiebel en gaat papa met de brommer naar het werk. Duimen maar dat er vanaf nu alleen maar goed en leuk nieuws komt.

Onze vakantie zit er jammer genoeg bijna op, dus tijd om hier eens te vertellen wat ik allemaal beleefd heb. Zo zijn we samen met Nona naar Plopsa indoor Hasselt geweest. Dat was reuzeleuk, vooral de Bumba show. Nog dagelijks vertel ik aan mijn oudjes dat de aap in het verhaal stout was. Omdat het in Plopsaland vrij rustig was, kon ik ook veel handjes gaan geven aan Bumba, Bumbalu, Plop, Kwebbel en Piet Piraat. Na mijn Studio 100 avonturen even naar de familie in Limburg om lekkere taart te gaan eten. Ook ben ik eens op bezoek geweest bij oma en opa, wat  in de tuin gaan spelen en even gaan kijken naar vele boerderijdiertjes. Vrijdag was het dan grote feest en mocht ik mijn mooie kleertjes aandoen want Pieter en Anna trouwden. Na het stadhuis zijn we naar hun thuis geweest, zo konden Josephine en ik eerst nog wat spelen voor we met z’n alleen vertrokken naar Wasigny in Frankrijk. Daar sliep ik nog eens samen met papa en mama op één kamer. Was dat even wennen voor ons drietjes. We gingen ook wel nog een dagje shoppen in Gent en eens in het Waaslandshopping center. Als afsluiter van het verlof vertrokken we vandaag naar de Zoo in Antwerpen waar ik voor het eerst oog in oog stond met een olifant, tijger, nijlpaard,… ik had nu al duidelijk meer aandacht voor de diertjes dan bij ons laatste dierenparkbezoek.

Naast al deze leuke uitstapjes speelde ik natuurlijk ook nog veel thuis en oefen ik dagelijks mijn woordjes. Nu zit het verlof er jammer genoeg op, toch zijn mijn oudjes wel een beetje blij dat ik maandag terug naar Witje Wiebel kan om daar nog eens met andere kindjes te spelen. Hopelijk zal ik door deze afleiding wat minder koppig en eigenzinnig zijn. Want dat ik heb jammer genoeg ook goed geoefend dit verlof. Zo laat ik duidelijk blijken wanneer ik niet akkoord ben door te brullen, te roepen en soms op de grond te gaan liggen. Mijn koppigheidsfase is begonnen en zo ook het ontwikkelen van talloze grijze haren bij mijn ouders….